این شعر بیانگر احساس غم و اندوه شاعر از جدایی یاران و دوستان است. شاعر از بیحرکتی و سکون خود ابراز ناراحتی میکند و از چرخ زمان که بر رنجهایش میافزاید، شکایت دارد. او از این که دیگران رفتهاند و او تنها مانده است، احساس تنهایی و غم میکند و از این که نمیتواند به جلو حرکت کند، ناراحت است.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، موضوعات غم و اندوه و تنهایی ممکن است برای سنین پایینتر سنگین و نامناسب باشد.
غزل ۷۲ - ای همنفسان بودن و آسودن ما چیست
یاران همه کردند سفر، بودن ما چیست ۱
بشتاب رفیقا که عزیزان همه رفتند
ساکن شدن و راه نپیمودن ما چیست ۲
ای چرخ همان گیر که از جور تو مردیم
هر دم المی بر الم افزودن ما چیست ۳
گر زخم غمی بر جگر ریش نداریم
رخساره به خون جگر آلودن ما چیست ۴
وحشی چو تغافل زده از ما گذرد یار
افتادن و بر خاک جبین سودن ما چیست ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.