این متن شعری است که در آن شاعر با استفاده از استعارهها و کنایههای مختلف، از عشق، درد، و رازهای پنهان سخن میگوید. شاعر از صیاد، جلاد، و فرهاد به عنوان نمادهایی برای بیان احساسات عمیق خود استفاده میکند و سوالاتی را مطرح میکند که نشاندهندهی جستوجوی او برای درک بهتر خود و دیگری است.
این متن دارای مفاهیم عمیق و استعارههای پیچیده است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، موضوعات مطرح شده مانند درد، راز، و جستوجوی معنای زندگی نیاز به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری دارد.
غزل ۶۸ - بسته بر فتراک و میپرسد که صیاد تو کیست
تیغ خون آلود خود دارد که جلاد تو کیست ۱
ساختی کارم به یک پرسش که در کارت که بود
سخت پرکاری نمیدانم که استاد تو کیست ۲
لب کنی شیرین و پرسی کیست چون بینی مرا
بندهام یعنی نمیدانی که فرهاد تو کیست ۳
گر عیاذبالله از رازی که میپوشم ز تو
برفتد این بوده روزی ، مرد بیدار تو کیست ۴
گر خروشان نیستی وحشی ز درد بیکسی
چیست این فریاد و در کنج غم آباد تو کیست ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.