غزل ۵۴ - ابروی تو جنبید و خدنگی ز کمان جست

ابروی تو جنبید و خدنگی ز کمان جست
بر سینه چنان خورد که از جوشن جان جست ۱

این چشم چه بود آه که ناگاه گشودی
این فتنه دگر چیست که از خواب گران جست ۲

من بودم و دل بود و کناری و فراغی
این عشق کجا بود که ناگه به میان جست ۳

در جرگهٔ او گردن جان بست به فتراک
هر صید که از قید کمند دگران جست ۴

گردن بنه ای بستهٔ زنجیر محبت
کز زحمت این بند به کوشش نتوان جست ۵

گفتم که مگر پاس تف سینه توان داشت
حرفی به زبان آمد و آتش ز دهان جست ۶

وحشی می منصور به جام است مخور هان
ناگاه شدی بیخود و حرفی ز زبان جست ۷