شماره ۳۸۷ - در نافه از خطا مشک می زدبسی دم از بو

در نافه از خطا مشک می زدبسی دم از بو
بو برد چون ز زلفت از شرم شد سیه رو ۱

پیدا رخت به زلفت در سنبله است زهره
یا مه به برج عقرب یا شمس در ترازو ۲

در آتش عذارت زلفت بود سمندر
از سوختن سیه شدهمچون پر پرستو ۳

جنگ ار به مانداری داری ندانم از چیست
تیر وکمان و جوشن از ابرو ومژه ومو ۴

جز چشم تو که کرده است صید دلم که دیده
در روزگار شیری گردد شکار آهو ۵

دیدی که فتنه وشر بر پا شد ز هر سو
دادی به دست مستی خنجر ز چشم ابرو ۶

تا درکنار گیرم شاید سهی قدت را
از آب چشمه چشم گردیده دامنم جو ۷

گنج وصالت از رنج ما را به دست ناید
کاری مگر کند بخت ورنه نه زور وبازو ۸

دوزخ مگر نباشد زآن گناهکاران
ای روبهشتی از چیست برمن نیفکنی خو ۹

گوید که خواجه ماست الحق بلنداقبال
شعر مرا بخوانند گر بر مزار خواجو ۱۰