شماره ۳۰۲ - خراب کرد فراق رخ تو بنیادم

خراب کرد فراق رخ تو بنیادم
روا بود که کنی از وصالت آبادم ۱

به هر لباس کنی جلوه هستمت عاشق
که دل به عشق تو درعالم ازل دادم ۲

اگر به صورت لیلی شوی چو مجنونم
وگر به جلوه شیرین شوی چوفرهادم ۳

وصال وهجر تودرپیش من بود یکسان
به دوستی که نه از این غمین نه ز آن شادم ۴

مرا توروز وشب اندر برابر نظری
ز قیدنیک وبد و وصل وهجرت آزادم ۵

دلم ز عشق توپر آتش است و دیده پر آب
شوم چوخاک پس از مرگ وچون بردبادم ۶

دل ار که راه به دل دار از چه روعمری است
نه یاد کرده ای از من نه رفتی از یادم ۷

فراز شاخه طوبی بدم بلند اقبال
چه شد که در قفس این جهان درافتادم ۸