شماره ۲۵۷ - شده است دل بر ما خون ز دست دلبر خویش

شده است دل بر ما خون ز دست دلبر خویش
ز دست دل که چه ناورده ایم بر سر خویش ۱

نمانده خاک بریزم چه خاک بر سر خویش
به تنگ آمدم از اشک دیده تر خویش ۲

دلا زلعل لب اومخواه بوسه مزن
به پیش دوست و دشمن به سنگ گوهر خویش ۳

مدام از غم لعل لبان میگونش
به جای باده کنم خون دل به ساغر خویش ۴

هوا عبیر فشان گشت وباد عنبر بوی
گشودتا گره از طره معنبر خویش ۵

مکن که همچو پری دیدگان شوی مجنون
همی چه می نهی آئینه در برابر خویش ۶

نه از فرشته و حوری نه زآدمی وپری
تو را پدر که بود باز جو ز مادر خویش ۷

نه دل گذارد و نه دین به مسلم وکافر
به رهزنی دهی اذن ار به چشم کافر خویش ۸

نوشت وصف رخت را ز بس بلند اقبال
نمانده است که آتش زند به دفتر خویش ۹