شماره ۲۰۴ - گلگون چو روی یار من از غازه می شود

گلگون چو روی یار من از غازه می شود
داغ دل من از غم اوتازه می شود ۱

از یادچشم وچهره او اشک وبخت من
سرخ وسیه چو سرمه وچون غازه می شود ۲

اوجا به شهر دارد ودارم عجب از آنک
بیرون به سیر باغ ز دروازه می شود ۳

هر گه به یاد آیدم آن چشم نیمخواب
اعضای من زشوق به خمیازه می شود ۴

بی پرده دید هر که رخ دوست را چومن
داندکه حسن تا به چه اندازه می شود ۵

ای دل نگفتمت که مگو وصف روی دوست
دیدی نگفته شهر پر آوازه می شود ۶