شماره ۹۹ - رشک می آیدم ز پیرهنت

رشک می آیدم ز پیرهنت
که زندبوسه هر زمان به تنت ۱

مده از پیرهن به تن آزار
نکنم چاک دل چو پیرهنت ۲

می درد پیرهن ز غنچه صبا
دیده بی پرده تاگل بدنت ۳

مرغ دل را کنی ز دانه خال
بسته دام زلف پر شکنت ۴

بر لب چشمه بقا خضر است
یا که خال است گوشه دهنت ۵

جان به رنج از ترنج غبغب تو
دل پر آسیب سیب بر ذقنت ۶

می کندصید صد هزاران شیر
به یکی جلوه آهوی ختنت ۷

ز آب وگل نیستی سرشت تو چیست
ای فدا صد هزار همچو منت ۸

نبود هرگز ای بلنداقبال
قندرا طعم شکر سخنت ۹