شماره ۵۱ - گفتم چه علاج است مرا گفت وصال است

گفتم چه علاج است مرا گفت وصال است
گفتم به وصال تو رسم گفت خیال است ۱

در هجر رخ دوست مرا عمرفزون شد
روزیش چوماهی شده ماهیش چو سال است ۲

گفتم که صبوری کنم از هجر دلم گفت
از من مطلب صبر که این امر محال است ۳

لب تشنه چنانم به وصالش که توگوئی
مستسقیم و او به مثل آب زلال است ۴

از کوکب بختم نشد آگاه منجم
کورا چه بود نام که دایم به وبال است ۵

از زهره جبینی است که چشمم چو سهیل است
ز ابروی هلالی است که قدم چوهلال است ۶

آشفته دلی های من آمدهمه زان زلف
گر حال و حظی هست مرا ز آن خط وخال است ۷

گیرد خبر ازحال من ار یار بگوئید
کز مویه چو موئی شده از ناله چو نال است ۸

اقبال من از عشق رخ دوست بلند است
نه از زر و سیم است نه ازمنصب و مال است ۹