شماره ۵۰ - زلف تو سرکش است و دل من مشوش است

زلف تو سرکش است و دل من مشوش است
ز آنرو که شه برد سر هر کس که سرکش است ۱

گفتم فراق را به صبوری دوا کنم
دیدم که صبر خار و فراق توآتش است ۲

از بهر بردن دل من چشم مست تو
دایم به زلف پرشکنت در کشاکش است ۳

بر بوده چهره تو دل از دست شیخ وشاب
باد آفرین به جان توچهرت چه دلکش است ۴

تیر و کمان چو از مژه و ابروی تو داشت
هر کس که دید چشم تو را گفت آرش است ۵

حاجت کجا بودبه می کوثرش دگر
هر کس ز باده لب لعل تو سرخوش است ۶

اقبال من که گشته به عالم چنین بلند
از فیض عشق آن بت عیار مهوش است ۷