شماره ۲۰۶ - هر چه آید ز رنج و راحت پیش

هر چه آید ز رنج و راحت پیش
نسپارم بدرد و غم دل خویش ۱

نروم زیر بار منت خلق
هر که هست از توانگر و درویش ۲

دل کس را نمی برم از جای
وقت کس را نمی دهم تشویش ۳

نپسندم بزیر چرخ کبود
خاطر هیچکس نژند و پریش ۴

دشمن و دوست کافر و مسلم
هر که باشد نخواهمش دلریش ۵

با همه همگنانم از دل و جان
هم دم خیر خواه و نیک اندیش ۶

چون بدانم که مردم آزاری
نیک نبود بهیچ ملت و کیش ۷

نپسندم بگاه محنت و رنج
رنج بیگانه را و راحت خویش ۸

نعمت و مال و دانش و اقبال
داده ایزد ز همگنانم بیش ۹

گنج بی رنج و جود بی منت
نوش بی نیش و عیش بی تشویش ۱۰

مزرعی سبز و بوستانی نغز
ساحت کشت زار و سایه خویش ۱۱

از گرانان یاوه گو به کران
بهتر از صد هزار عرش عریش ۱۲