شماره ۲۰۲ - دل نبندی بچرخ و دورانش

دل نبندی بچرخ و دورانش
وان تهی طبل و کهنه انبانش ۱

خون دل خور ز جام غم، کین زال
همه خون است شیر پستانش ۲

غیر خوناب چشم و لخت جگر
ما حضر نیست بر سر خوانش ۳

گر ببازو چو رستمی ور زال
بشکند پنجه تو دستانش ۴

چه دمی دم در آتش سردش
چه زنی مشت، بر بسندانش ۵

گر بخندد چو مار، مهر مگیر
که بود زهر زیر دندانش ۶

ور بگرید چو ابر، باک مدار
که بود گریه چشم بندانش ۷

زینهارت فریب میندهد
لب خندان و چشم گریانش ۸

این همان دیو دان که رفت بباد
از فسون، مسند سلیمانش ۹

و این همان زال دان که از دستان
در چه افتاد پور دستانش ۱۰