شمارهٔ ۵۵ - خواجه حافظ فرماید

دوش می‌آمد و رخساره بر افروخته بود
تا کجا بازدل غمزده سوخته بود ۱
در جواب او ۲

آتشین تافته آل برافروخته بود
تا کجا شرب لحافی شب دی سوخته بود ۳

اینکه دیدی که گس خان اتابک میسوخت
اطلس قرمزی آتش زرخ افروخته بود ۴

قیف یک پر مکس در دل والا ننشست
یارب این قلب شناسی زکه آموخته بود ۵

زربکف کرد طلادوزی و زرگر همه سوخت
الله الله که تلف کرد و که اندوخته بود ۶

ریش بر باد بسی داد بوقت سرما
انکه در موسم گل موینه بفروخته بود ۷

شمع بانسبت پیراهن زرکش دیشب
چون بدیدم نظرش بالک دلسوخته بود ۸

خوانده ام گفته قاری همه اوصاف لباس
جامه بود که بر قامت او دوخته بود ۹