خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از عشق و فراق سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که وجود معشوق دل او را به هوس می‌برد و غم دوری از او بسیار سنگین است. شاعر آرزو می‌کند که اگر بتواند معشوق را به دست آورد، او را از همه پنهان خواهد کرد.
این متن حاوی مفاهیم عاطفی و احساسی عمیق مانند عشق و فراق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و ادبیات کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات دارد.
رباعی ۲۱۳ - ای چون هستی برده دل من به هوس
ای چون هستی برده دل من به هوس
چون نیستیم غم فراق تو نه بس ۱
گر چون هستی به دستت آرم زین پس
پنهان کنمت چو نیستی از همه کس ۲
چون نیستیم غم فراق تو نه بس ۱
گر چون هستی به دستت آرم زین پس
پنهان کنمت چو نیستی از همه کس ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۱۲ - خواندیم گرسنه ما ز دل یار هوس
گوهر بعدی:رباعی ۲۱۴ - ای من به تو زنده همچو مردم به نفس
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
