خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از عشق و هوس به یار سخن می‌گوید و بیان می‌کند که تنها گرسنگان عشق می‌توانند ارزش نعمت‌های یار را درک کنند. او تأکید می‌کند که یار، نعمتی بی‌نظیر در هر دو عالم است و تنها کسانی که تشنه‌ی عشق‌اند، قدر او را می‌دانند.
این متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه‌ای است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات فارسی دارد.
رباعی ۲۱۲ - خواندیم گرسنه ما ز دل یار هوس
خواندیم گرسنه ما ز دل یار هوس
سیر از چو تویی بگو که یا رد شد پس ۱
تو نعمت هر دو عالمی به نزد همه کس
قدر چو تویی گرسنه‌ای داند و بس ۲
سیر از چو تویی بگو که یا رد شد پس ۱
تو نعمت هر دو عالمی به نزد همه کس
قدر چو تویی گرسنه‌ای داند و بس ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۱۱ - ای دیده ز هر طرف که برخیزد خس
گوهر بعدی:رباعی ۲۱۳ - ای چون هستی برده دل من به هوس
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
