شماره ۳۲۴ - از دست برد دین و دل ار دلستان من

از دست برد دین و دل ار دلستان من
سهل است گو به پای فکن جسم و جان من ۱

گفتم خزم ز فتنه ی مژگان به گوشه ای
گفتا مدار چشم امان در زمان من ۲

آرایش رخ تو فزود اضطراب دل
در خاصیت بهار تو آمد خزان من ۳

نازم به دولت سر عشقت که پخت و ساخت
از اشک چشم و لخت جگر آب و نان من ۴

باری برون خرام به دشت از وثاق خویش
وز سنگ و خاک بادیه بشنو فغان من ۵

تا حشر سر ز زانوی غم برنیاوری
یک ره به گوشت ار برسد داستان من ۶

این آب چشم و آتش دل تا خبر شوی
خاکم دهد به باد و نبینی نشان من ۷

برتربتم گذر کن و بنشین و گوش دار
بشنو چو نی نوای غم از استخوان من ۸

جان را صفایی این سفر از ملک عشق نبست
جز قطع دل ز کون و مکان ارمغان من ۹