هوش مصنوعی:
این متن بیانگر تأمل فلسفی دربارهی وجود و عدم است. شاعر از آمدن و رفتن خود و معنای زندگی در این جهان فانی سخن میگوید و به این نتیجه میرسد که اگر آمدن و رفتنش به اختیار خودش بود، شاید اصلاً وجود نمیداشت.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. نوجوانان زیر 16 سال ممکن است در درک کامل این مفاهیم دچار مشکل شوند.
رباعی ۱۷۴ - گر آمدنم به خود بدی نامدمی
گر آمدنم به خود بُدی، نآمدمی
ور نیز شدن به من بُدی، کی شدمی ۱
بِه زان نَبُدی که اندر این دِیر خراب
نه آمدمی، نه شدمی، نه بُدَمی؟ ۲
ور نیز شدن به من بُدی، کی شدمی ۱
بِه زان نَبُدی که اندر این دِیر خراب
نه آمدمی، نه شدمی، نه بُدَمی؟ ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۱۲۵۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۷۳ - زان کوزهٔ می که نیست در وی ضرری
گوهر بعدی:رباعی ۱۷۵ - گر دست دهد ز مغز گندم نانی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
