این متن بیانگر تأمل فلسفی دربارهی وجود و عدم است. شاعر از آمدن و رفتن خود و معنای زندگی در این جهان فانی سخن میگوید و به این نتیجه میرسد که اگر آمدن و رفتنش به اختیار خودش بود، شاید اصلاً وجود نمیداشت.
این متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. نوجوانان زیر 16 سال ممکن است در درک کامل این مفاهیم دچار مشکل شوند.
رباعی ۱۷۴ - گر آمدنم به خود بدی نامدمی
ور نیز شدن به من بُدی، کی شدمی ۱
بِه زان نَبُدی که اندر این دِیر خراب
نه آمدمی، نه شدمی، نه بُدَمی؟ ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.