این متن شعری است که در آن شاعر به توصیف زیبایی‌های معشوق و مقایسه آن با پدیده‌های طبیعی می‌پردازد. همچنین، در بخشی از شعر به مدح و ستایش یک شخصیت سیاسی یا مذهبی (احتمالاً سلطان یا حاکم زمان) پرداخته شده و از او به عنوان «غوث اسلام» و «ناصر الدین» یاد شده است. در نهایت، شاعر به بیان مفاهیم اخلاقی و عرفانی مانند حق‌بینی، راه مستقیم و دعا برای دولت شاه اشاره می‌کند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و ادبی است که درک آن به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک نیاز دارد. همچنین، ممکن است برخی از اصطلاحات و تشبیهات برای مخاطبان جوان‌تر نامفهوم باشد.
شماره ۸۰ - گر چه این فن خلاف آیین است
منت از عارضت برآیین است ۱
کلکم انواع نعت آنچه نگاشت
نزد حسن تو عین تهجین است ۲
ذقن و چهر و چشم و غمزه و زلف
همه برهان قاطعم ز این است ۳
عضو عضوت به فر حسن و کمال
بس زهر در خواری تحسین است ۴
گویی از آفتاب صبح ازل
بی سخن جلوه ی نخستین است ۵
اختلافی در اختیار طلب
ننگرد دیده ای که حق بین است ۶
هر چه جویی ز حب و بغض بجوی
کج مرو راه مستقیم این است ۷
جهد کن در دعای دولت شاه
که ز روح الامینش آمین است ۸
حافظ ملک ناظم الدنیا
غوث اسلام ناصر الدین است ۹
سر پیوند او صفایی و من
مثل مال دار و مسکین است ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
