شماره ۱۳۹ - لب تشنه ایم افغان زان نوش لب که دارد

لب تشنه ایم افغان زان نوش لب که دارد
آب حیات و ما را لب تشنه می گذارد ۱

لب تشنه ام فتاده در وادیی که ابرش
آبی به غیر آتش بر تشنگان نبارد ۲

بی خوابیم چه داند شبهای هجر آن ماه
تا روز آنکه هر شب اختر نمی شمارد ۳

پیشت نمی گذارند ما را و نیست یاری
کانجا ز روی یاری پیغام ما گذارد ۴

پیوسته بود ما را تخم امید در گل
هرگز نشد که از خاک این دانه سر برآرد ۵

دارد دلی رفیقت از عشق یار [و] آن دل
تسکین نمی پذیرد تا جان نمی سپارد ۶