این شعر عاشقانه بیانگر احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق است. شاعر ترجیح می‌دهد یارش از اغیار دور باشد، گل بدون خار باشد، و معشوق به او بیشتر لطف کند. او آرزو می‌کند معشوق را در بیداری ببیند، نه فقط در خواب، و در نهایت به دیدارش در قیامت امیدوار است. شاعر همچنین از عشق آشکار در میان مردم سخن می‌گوید و تمایل دارد معشوق را از چشم بد دور نگه دارد. در پایان، او ابراز می‌کند که تنها معشوق را می‌خواهد، با وجود her having many others.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و عاطفی نیاز دارد. همچنین، برخی از ابیات به مفاهیم پیچیده‌ای مانند قیامت و عشق الهی اشاره دارند که برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است قابل درک نباشد.
شماره ۴۴ - یار اگر بیگانه از اغیار باشد خوشتر است
گل خوشست اما اگر بی‌خار باشد خوشتر است ۱
من اگر باشم به بزم یار خوش باشد، ولی
غیر اگر بیرون ز بزم یار باشد خوشتر است ۲
گرچه از لطف کم دلبر دل عاشق خوش است
گر به عاشق لطف او بسیار باشد خوشتر است ۳
نیست چون چشم و چراغ من به پیش چشم من
گر به چشمم روز چون شب تار باشد خوشتر است ۴
دیدن دلدار خوش باشد به خواب و این شرف
گر نصیب دیده‌ی بیدار باشد خوشتر است ۵
با خیال یار خفتن در لحد خوش دولتی است
ور به محشر وعده‌ی دیدار باشد خوشتر است ۶
گرچه حرف عشق در خلوت خوشست اما رفیق
این سخن گر بر سر بازار باشد خوشتر است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
