شاعر در این متن از ناامیدی و آرزوی رهایی از محدودیتهای وجودی سخن میگوید. او امیدوار است که با یافتن راهی به سوی عدم، از زندان وجود رها شود.
متن حاوی مفاهیم فلسفی و وجودی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. این مفاهیم ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد یا باعث سردرگمی آنها شود.
رباعی ۱۶۵ - بر شاخ امید اگر بری یافتمی
هم رشته خویش را سری یافتمی ۱
تا چند ز تنگنای زندان وجود
ای کاش سوی عدم دری یافتمی ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.