شماره ۱۲۳ - هرکه نبود گل نورسته به گلشن چو منش

هرکه نبود گل نورسته به گلشن چو منش
واله و مست کند نغمه مرغ چمنش ۱

یار مانند بهار آمد و می باید داد
باغبان را خبر از سنبل و سرو سمنش ۲

چه توقع کند از بوسه لعلش گل سرخ
آن که اندر دو لب غنچه نگنجد دهنش ۳

باغبان سرو قدش دید و نظر کرد و نبود
در چمن سرو و شکر خنده شیرین سخنش ۴

سروش از خون دل و اشک چنان پروردم،
که بود میوه انار لب و سیب ذقنش ۵

دلم از بهر چه آشفته و بی سامان است
گر نه باد سحر آشفته نماید وطنش؟ ۶

همچو حورا، ز پس حله و می از پس جام،
می نماید ز پس برد یمانی بدنش ۷