شماره ۲۳ - جز ماه من که هشته به تارک کلاه را

جز ماه من که هشته به تارک کلاه را
باور مکن که بوده کله فرق ماه را ۱

گرد از عذار خویشتن ای ماه من بگیر
بزدای، ز آینه، اثر دود آه را ۲

با خاطر حزین مکن ای دل خیال دوست
اندر وثاق تنگ مبر پادشاه را ۳

هرچند نیست غیر نگاهی،‌ گناه من
شویم به آب دیده حروف گناه را ۴

گرد آورد به عمری اگر دل گیاه چند
سوزد به یک نفس تف عشق آن گیاه را ۵

عمری است فرش راه طلب، دیده کرده ام
شاید قدم نهی دگر این فرش راه را ۶

شب ها ز بس که اشک ز چشم ترم چکد،
سیلی شود چنان که برد خوابگاه را ۷

افسر، کمند زلف تو نازد که هر خمش،
هم شاه را اسیر کند هم سپاه را ۸