خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از درد دل و رنج خود می‌گوید و از رنگ پریده‌اش (گونه زرد) و اشک سرخش به عنوان گواهی بر این درد یاد می‌کند.
متن دارای مضامین عاطفی عمیق و غمگین است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده مانند 'اشک سرخ' و 'گونه زرد' نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۴۵ - چه رنگ بازم کآگه شود دل تو ز دردم
چه رنگ بازم کآگه شود دل تو ز دردم
گواهی ار ندهد اشک سرخ و گونه زردم ۱
گواهی ار ندهد اشک سرخ و گونه زردم ۱
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۴ - یار، جان می‌طلبد، سر نگذارم چه کنم؟
گوهر بعدی:شماره ۴۶ - گر بمیرم به جفای تو عذابی است الیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
