متن نامهای است از ابوالحسن یغما که در آن به بیان مشکلات و درخواستهای خود میپردازد. او از استاد خود شیخ طاهر یاد میکند و از ضعف خود در برابر اوامر و نواهی او سخن میگوید. همچنین، از سختیهای راه و ناتوانی خود در تحمل آنها مینویسد و درخواست کمک و رحمت از مخاطب نامه دارد. او امیدوار است که با عنایت مخاطب، آرامش و رهایی از ستمبارگان برای او و دیگر بیچارگان فراهم شود. در پایان، او به لطف و محبت بیمنت مخاطب اشاره میکند و از زحمت بیشتر خودداری میورزد.
متن دارای ساختار ادبی پیچیده و استفاده از واژگان و اصطلاحات قدیمی است که درک آن برای افراد زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین، محتوای متن شامل مفاهیم عمیق اجتماعی و عرفانی است که برای سنین بالاتر مناسبتر است.
شماره ۲۷ - فدایت شوم؛ مرا بر استاد قادر قاهر شیخ طاهر در اوامر و نواهی دستی نیست، و گفت رهی
اکنون که محض رحمت و کرم رای عنایت پیرای خدام اجل امجد والابر منع ستم بارگان و استخلاص و آرامش ما بیچارگان تعلق گرفت، هر چند زودتر این خطاب کریم که ترجمان کتاب آسمانی است، از صدر جلالت صادر و بهابخش دیده سرکار مخاطب گردد، به کرم نزدیک تر خواهد بود. ۲
مگذار ضایعم که مرا عنف روزگار
بر اعتماد لطف تو ضایع گذاشته است ۳
اجزای پارسی را حسب الامر حضرت والا گرفتم. اگر یک دسته کاغذ خوش قلم که رهی با این دست بسته و خامه شکسته بر آن خطی تواند کشید التفات افتد، کاری به جای خود خواهد بود. زیاده زحمت نمی دهم و استدعای زحمت نمی کنم. همان عوارف بی منت و ایادی بی ضنت سرکار که گویای حال بندگان است و دخیل آمال پرستندگان محرک بس. حرره العبدابوالحسن یغما. ۴
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.