خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن از عشق و شیفتگی به معشوق و تأثیر عمیق آن بر دل شاعر سخن می‌گوید. شاعر بیان می‌کند که نگاه معشوق مانند نرگس، راهی به دل او یافته و آن را به چاهی از ذلت و نابودی تبدیل کرده است. همچنین اشاره می‌کند که حتی صد عاقل هم نمی‌توانند سنگی را که دیوانگان به چاه انداخته‌اند، بیرون آورند.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و استعاری است که درک آن برای مخاطبان جوان‌تر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از واژگان و ترکیبات پیچیده‌ی ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
شماره ۱۲۰ - زد بر دل من نرگس شیدای تو راه
زد بر دل من نرگس شیدای تو راه
و افکند درآن چاه ذقن خوار و تباه ۱
صد عاقل را دست بر آوردن نیست
این سنگ که دیوان در انداخت به چاه ۲
و افکند درآن چاه ذقن خوار و تباه ۱
صد عاقل را دست بر آوردن نیست
این سنگ که دیوان در انداخت به چاه ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۹ - زی آن ز نخم مراین دل نامه سیاه
گوهر بعدی:شماره ۱۲۱ - برسیم سپید ذقن آن خال سیاه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
