خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن بیانگر اندوه و حسرت فردی است که به دلیل انتخاب‌های نادرست، خود را در مسیر نابودی قرار داده است. او با نامه‌ای سیاه دل خود را به چاه می‌اندازد و از بی‌راهی خود پشیمان می‌شود. در نهایت اشاره می‌کند که صاحب راه (شاید فردی خردمند) در کنار راه بوده و می‌توانسته راهنمایی‌اش کند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی نیاز دارد. همچنین ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده و سنگین باشد.
شماره ۱۱۹ - زی آن ز نخم مراین دل نامه سیاه
زی آن ز نخم مراین دل نامه سیاه
ره کرد و نخست پی در افکند به چاه ۱
خود نیز رهش چه شد از این بی راهی
آری به کنار ره بود صاحب راه ۲
ره کرد و نخست پی در افکند به چاه ۱
خود نیز رهش چه شد از این بی راهی
آری به کنار ره بود صاحب راه ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۱۸ - گیتی همه پیدا و نهان...به
گوهر بعدی:شماره ۱۲۰ - زد بر دل من نرگس شیدای تو راه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
