خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از درد عشق و رنج‌های ناشی از آن سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ مرهمی برای زخم‌های دلش وجود ندارد. او همچنین اشاره می‌کند که حتی زیبایی‌های طبیعت مانند بهار نیز نمی‌تواند آرامش را به او بازگرداند.
متن دارای مفاهیم عاطفی عمیق و پیچیده است که درک آن برای سنین پایین‌تر دشوار بوده و ممکن است برای آن‌ها نامناسب باشد.
شماره ۱۹ - دل ز زخم توام اندیشه مرهم نکند
دل ز زخم توام اندیشه مرهم نکند
سایه تیغ تواش از سر دل کم نکند ۱
غره شهر ربیعی ندمید آنکه به من
آسمانش دهم ماه محرم نکند ۲
سایه تیغ تواش از سر دل کم نکند ۱
غره شهر ربیعی ندمید آنکه به من
آسمانش دهم ماه محرم نکند ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۸ - تا بو مگر به سنگدلی مهربان کنند
گوهر بعدی:شماره ۲۰ - گو ببین بر لب وی ساغر می هر که ندید
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
