شماره ۱۰۰ - خسرو حسن تو جائی زده بر خرگه ناز

خسرو حسن تو جائی زده بر خرگه ناز
که به صد واسطه آنجا نرسد عرض نیاز ۱

سفر کعبه کنم تا به خرابات رسم
زانکه سالک به حقیقت رسد از راه مجاز ۲

ختم کردم سفر زلف بتان تا چه شود
شب تاریک و محل خطر و راه دراز ۳

هر که آن خال سیه دید و لب میگون گفت
عاقبت فرش ره میکده شد سنگ حجاز ۴

بند بر گردن محمود نهم گر ببرد
نام فتراک غلامان تو با زلف ایاز ۵

همه اوصاف خداوندی از اخلاق و کرم
در تو جمع است دریغا که نه ای بنده نواز ۶

دل یغما رهد از چنبر زلف تو اگر
رستن صعوه میسر شود از چنگل باز ۷