غزل ۴۱۸ - ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی

ای سنایی چو تو در بند دل و جان باشی
کی سزاوار هوای رخ جانان باشی ۱

در دریا تو چگونه به کف آری که همی
به لب جوی چو اطفال هراسان باشی ۲

چون به ترک دل و جان گفت نیاری آن به
که شوی دور ازین کوی و تن آسان باشی ۳

تا تو فرمانبر چوگان سواران نشوی
نیست ممکن که تو اندر خور میدان باشی ۴

کار بر بردن چوگان نبود صنعت تو
تو همان به که اسیر خم چوگان باشی ۵

به عصایی و گلیمی که تو داری پسرا
تو همی خواهی چون موسی عمران باشی ۶

خواجهٔ ما غلطی کردست این راه مگر
خود نه بس آنکه نمیری و مسلمان باشی ۷