غزل ۴۰۴ - صنما آن خط مشکین که فراز آوردی

صنما آن خط مشکین که فراز آوردی
بر گل از غالیه گویی که طراز آوردی ۱

گرچه خوبست به گرد رخ تو زلف دراز
خط بسی خوبتر از زلف دراز آوردی ۲

گر نیازست رهی را به خط خوب تو باز
تو رهی را به خط خویش نیاز آوردی ۳

قبله‌ای ساختی از غالیه بر سیم سپید
تا بدان قبله بتان را به نماز آوردی ۴

پیش خلق از جهت شعبده و بلعجبی
نرگس بلعجب شعبده‌باز آوردی ۵

چند گویی که دلت پیش تو باز آوردم
این سخن بیهده و هزل و مجاز آوردی ۶

دلم افروخته بود از طرب و شادی و ناز
تو دلی سوختهٔ از گرم و گداز آوردی ۷