این متن شعری عرفانی است که به توصیف عشق الهی و تأثیرات آن بر انسان می‌پردازد. شاعر از عشق به عنوان نیرویی قدرتمند یاد می‌کند که ایمان و کفر را می‌سوزاند و عقل و جان انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. همچنین، از زیبایی و جمال الهی سخن می‌گوید که صبر و کیسه‌های مفلسان را می‌دوزد. شاعر به قدرت عشق و تأثیرات آن بر زندگی انسان اشاره می‌کند و از تجربیات خود در این مسیر سخن می‌گوید.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.
غزل ۳۶۷ - ای ز آب زندگانی آتشی افروخته
واندر او ایمان و کفر عاشقان را سوخته ۱
ای تف عشقت به یک ساعت به چاه انداخته
هر چه در صد سال عقل ما ز جان اندوخته ۲
ای کمالت کمزنان را صبرها پرداخته
وی جمالت مفلسان را کیسه‌ها بردوخته ۳
گه به قهر از جزع مشکین تیغها افراخته
گه به لطف از لعل نوشین شمعها افروخته ۴
هر چه در سی سال کرده خاتم مشکینت وام
آن نگین لعل نوشین در زمانی توخته ۵
ما به جان بخریده عشق لایزالی را تو باز
لاابالی گفته و بر ما جهان بفروخته ۶
ای ز آب روی خویش اندر دبیرستان عشق
تختهٔ عمر سنایی شسته از آموخته ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
