غزل ۳۵۶ - عاشقم بر لعل شکرخای تو

عاشقم بر لعل شکرخای تو
فتنه‌ام بر قامت رعنای تو ۱

ماه بر راه اوفتاد از روی تو
سرو شرمنده شد از بالای تو ۲

پوست در تن خشک دارم همچو چنگ
از هوای چنگ روح افزای تو ۳

جان من شد مسکن رنج و بلا
تا دل مسکین من شد جای تو ۴

مرده را زنده کنی ز آوای خویش
پس دم عیسی شدست آوای تو ۵

باز بنما روی خود ای ماهروی
گر پی وصلت بود سودای تو ۶

تو دهی بوسه همی بر چنگ خویش
من دهم بوسه همی بر پای تو ۷

گر سنایی گه گهی توبه کند
توبهٔ او بشکند لبهای تو ۸