شاعر بیان میکند که زندگی موقتی است و نباید بدون لذتهای زندگی مانند می و معشوق سپری شود. او از نگرانی درباره گذشته و آینده دست برمیدارد و تأکید میکند که پس از مرگش، دیگر تفاوتی بین قدیم و جدید وجود نخواهد داشت.
متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند مرگ و بیمعنایی دنیا ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
رباعی ۱۲۷ - چون نیست مقام ما در این دهر مقیم
پس بی می و معشوق خطائیست عظیم ۱
تا کی ز قدیم و محدث امیدم و بیم
چون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.