خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر بیان می‌کند که زندگی موقتی است و نباید بدون لذت‌های زندگی مانند می و معشوق سپری شود. او از نگرانی درباره گذشته و آینده دست برمی‌دارد و تأکید می‌کند که پس از مرگش، دیگر تفاوتی بین قدیم و جدید وجود نخواهد داشت.
متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که برای درک کامل آن، خواننده نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند مرگ و بی‌معنایی دنیا ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین باشد.
رباعی ۱۲۷ - چون نیست مقام ما در این دهر مقیم
چون نیست مقام ما در این دهر مقیم
پس بی می و معشوق خطائیست عظیم ۱
تا کی ز قدیم و محدث امیدم و بیم
چون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم ۲
پس بی می و معشوق خطائیست عظیم ۱
تا کی ز قدیم و محدث امیدم و بیم
چون من رفتم جهان چه محدث چه قدیم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۱۲۶ - تا چند اسیر عقل هر روزه شویم
گوهر بعدی:رباعی ۱۲۸ - خورشید به گل نهفت می‌نتوانم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
