شاعر تصمیم میگیرد تا از عقل و تفکر دوری کند و به جای آن به نوشیدن باده روی آورد تا رخسار خود را مانند عناب سرخ کند. او قصد دارد عقل فضول را کنار بزند و مانند حالت خواب، آزاد و رها باشد.
متن شامل مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین اشاره به مصرف باده ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
رباعی ۱۲۴ - برخیزم و عزم باده ناب کنم
رنگ رخ خود به رنگ عناب کنم ۱
این عقل فضول پیشه را مشتی می
بر روی زنم چنانکه در خواب کنم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.