این متن بیانگر عشق و شوریدگی عارفانه است. شاعر خود را عاشق عشق و عشقبازان می‌داند و از بی‌نیازی و آزادی روح خود سخن می‌گوید. او خود را منصف خرابات و عاشق کعبهٔ عشق می‌خواند و حالات مختلف عشق، از سوزش تا آرامش، را توصیف می‌کند. شاعر همچنین از رهایی از قفس دنیوی و گدازش از هوس‌ها سخن می‌گوید و در نهایت، خود را خاک بی‌نیاز و سرشار از شوق می‌داند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عشق عارفانه است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند رهایی از قفس دنیوی و گدازش از هوس‌ها ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
غزل ۲۸۷ - گرچه از جمع بی نیازانیم
عاشق عشق و عشقبازانیم ۱
منصف منصف خراباتیم
کعبهٔ کعبتین بازانیم ۲
گاه سوزان در آتش عشقیم
گاه از سوز رود سازانیم ۳
همچو مرغ از قفس شکسته شدیم
همچو شمع از هوس گدازانیم ۴
گر چه کبکیم در ممالک خویش
مانده در جستجوی بازانیم ۵
مرغزار وصال یافته‌ایم
چون سنایی درو گرازانیم ۶
زاهدا خیز و در نماز آویز
زان که ما خاک بی‌نیازانیم ۷
گر تو از طوع و طاعه می‌نازی
ما همیشه ز شوق نازانیم ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
