شماره ۱۵۳ - بهار ما، نفس سرد و، چشم گریان است

بهار ما، نفس سرد و، چشم گریان است
گل سر سبد سینه، داغ جانان است ۱

ز بس که هر طرفم نوگلیست، در چشمم
برنگ خواب بهاری، نگه پریشان است ۲

شود ز صحبت احباب، چشم دل روشن
چراغ غمکده ما صفای یاران است ۳

مبند بر رخ یاران، در گشاد جبین
کلید روزی هر خانه، پای مهمان است ۴

چه غم ز رزق؟ که در هر خرابه بدنی
تنوره دهن و، آسیای دندان است ۵

کریم قیمت توفیق جود اگر داند
قبول کردن احسان، جزای احسان است! ۶

رهی پی طلب رزق به ز نرمی نیست
برای شیر لب طفل به ز دندان است ۷

هلاک کرد مرا فکر کارهای جهان
بدادم آنکه تواند رسید، نسیان است ۸

شفا طلب ز دواها کنند واعظ لیک
شفای ما ز دعاهای دردمندان است ۹