شماره ۱۳۱ - نه شوق منصب هندم، نه ذوق جاگیر است

نه شوق منصب هندم، نه ذوق جاگیر است
که سیر چهره سبزان هزار کشمیر است ۱

بهند سایه دیوار خویش خرم و شاد
نشسته شاه جهانم، غمم جهانگیر است ۲

اگر قلمرو هستی شود پر از دشمن
چه غم که حلقه زنجیر، قلعه زنجیر است ۳

گلش ز نعمت دیدار سفره گر دارد
بگاه جنگ هم ابروی او بشمشیر است ۴

شوند خویش دو بیگانه باهم از ریزش
بدایه کودک بیگانه محرم از شیر است ۵

فروتنی بخدا زودتر کند نزدیک
که زود قطع شود راه، چون سرازیر است ۶

تهیه سفر مرگ در جوانی کن
که زاد و راحله راه دور شبگیر است ۷

گرفته سنگ و سفال هوس زمین دلت
از آن نهال دعایت چنین زمین گیر است ۸

مرو ببخت جوان طفل سان زره واعظ
که بخت اگر چه جوان است،زندگی پیر است ۹