غزل ۲۶۷ - بی صحبت تو جهان نخواهم

بی صحبت تو جهان نخواهم
بی خشنودیت جان نخواهم ۱

گر جان و روان من بخواهی
یک دم زدنت امان نخواهم ۲

جان را بدهم به خدمت تو
من خدمت رایگان نخواهم ۳

رضوان و بهشت و حور و عین را
بی روی تو جاودان نخواهم ۴

بر من تو نشان خویش کردی
حقا که جز این نشان نخواهم ۵

بیگانه بود میان ما جان
بیگانه درین میان نخواهم ۶

من عشق تو کردم آشکارا
عشق چو تویی نهان نخواهم ۷

هر گه که مرا تو یار باشی
من یاری این و آن نخواهم ۸

تو سودی و دیگران زیانند
تا سود بود زیان نخواهم ۹

اکنون که مرا عیان یقین شد
زین پس به جز از عیان نخواهم ۱۰