شماره ۴۹۰ - به دوریت نتوان بود نیز دور از تو

به دوریت نتوان بود نیز دور از تو
حسد به خویش برد عاشق غیور از تو ۱

مرا کرشمه حسن تو کرده سرگردان
نه غیبتم به حضور است و نی حضور از تو ۲

فکندی آینه را از نظر ز بی قیدی
به جز دل تو ندیدم دلی صبور از تو ۳

به تلخی از نظر خشمگینت افتادم
لبی چو پسته نکردم به خنده شور از تو ۴

امید بود که شمع مزار من گردی
بر آستان سرایم نتافت نور از تو ۵

تو گر مرا بکشی و به تعزیت آیی
میان حلقه ماتم کنند سور از تو ۶

وگر به فاتحه بر تربتم نفس رانی
ته لحد شودم عرصه نشور از تو ۷

کرامت عجبی داده اند حسن تو را
که سر زند به دل ماتمی سرور از تو ۸

«نظیری » انده این خون فسرده چند خوری
بگیر، کس نگرفتست دل به زور از تو ۹