خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از عشق و تأثیرات آن بر روح و روان خود سخن می‌گوید. او از زیبایی معشوق و تأثیرات عشق بر زندگی خود می‌گوید و از بوسه‌ای که همچون آب حیات است، یاد می‌کند. شاعر همچنین به توبه‌اش از عشق اشاره می‌کند که گویی از دست رفته است.
این متن حاوی مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و مفاهیم پیچیده‌تر نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد.
غزل ۲۲۷ - از همت عشق بافتوحم
از همت عشق بافتوحم
پا بستهٔ عشق بلفتوحم ۱
بربود ز بوی زلف عقلم
بفزود ز آب روی روحم ۲
از موی سیاه اوست شامم
وز روی نکوی او صبوحم ۳
یک بوسه ازو بیافتم بس
آن بود ز عشق او فتوحم ۴
زان بوسهٔ همچو آب حیوان
اکنون نه سناییم که نوحم ۵
نی نی که برفت نوح آخر
من نوح نیم که روح روحم ۶
آن روز گریخت از سنایی
آن توبه که گفت من نصوحم ۷
پا بستهٔ عشق بلفتوحم ۱
بربود ز بوی زلف عقلم
بفزود ز آب روی روحم ۲
از موی سیاه اوست شامم
وز روی نکوی او صبوحم ۳
یک بوسه ازو بیافتم بس
آن بود ز عشق او فتوحم ۴
زان بوسهٔ همچو آب حیوان
اکنون نه سناییم که نوحم ۵
نی نی که برفت نوح آخر
من نوح نیم که روح روحم ۶
آن روز گریخت از سنایی
آن توبه که گفت من نصوحم ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۲۶ - تا بر آن روی چو ماه آموختم
گوهر بعدی:غزل ۲۲۸ - دگر بار ای مسلمانان به قلاشی در افتادم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
