این شعر از نظیری نیشابوری، شاعر فارسی‌زبان، است که در آن شاعر با زبانی عاشقانه و گاه طنزآمیز از نامه‌نگاری و ارتباط با معشوق سخن می‌گوید. او از معشوق می‌خواهد که نامه‌ها را با دقت و توجه بنویسد، از دوستان و آبروی خود یاد کند، و به دردها و رنج‌های او توجه نشان دهد. شاعر همچنین از گرمی عشق و سودای خود می‌گوید و از معشوق می‌خواهد که در آیینهٔ وجودش تصویری زیبا از خود ببیند.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و عرفانی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. همچنین، درک برخی از اشارات ادبی و تاریخی موجود در متن ممکن است به دانش و بلوغ فکری بیشتری نیاز داشته باشد.
شماره ۳۱۷ - ای که نامه می نویسی سوی من فرمان نویس
خدمتی کز دست می آید مرا بر جان نویس ۱
دوستان تا نامه واکردن پریشان می شوند
لطف فرما هرکسی را نام بر عنوان نویس ۲
چند عرض آبرومندی به نام کشوری
در سر نامه نمی گنجیم بر پایان نویس ۳
گرد جور خویش و پیمان درست ما بگرد
هرکجا در جور نقصی هست بر پیمان نویس ۴
گر در آیینه نمی خواهی که بینی مثل خویش
آیتی از رشک و عنبر بر مه تابان نویس ۵
گرمی سودای ما تا هست این بازار هست
چشم من افشانگرست و روی تو ریحان نویس ۶
کلک روح افزای را در پرسش در رنجه ساز
یعنی از بهر «نظیری » نسخه درمان نویس ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
