شماره ۳۱۶ - خسته را فاتحه ای از لب خندان تو بس

خسته را فاتحه ای از لب خندان تو بس
تشنه را مژده ای از چشمه حیوان تو بس ۱

بهر در شور شر افتادن سودازدگان
هر سحر شورشی از زلف پریشان تو بس ۲

ما ننالیم که حسن تو به ما کام نداد
دست حسن تو ازین ظلم به دامان تو بس ۳

شاهد دولت ما بی سر و سامانی چند
این که فیروز نرفتیم ز میدان تو بس ۴

قصه بسیار شد از بهر قبول سخنم
اثر چاشنیی از نمک خوان تو بس ۵

عطش بادیه و جوع بیابان دارم
جرعه زمزمی از چاه زنخدان تو بس ۶

جام پر نوش شکوه تو رقیب تو بس است
پرده بردار حیای تو نگهبان تو بس ۷

خواب ما طاعت شب بستر ما سجادست
صبحدم قبله ما چاک گریبان تو بس ۸

بر تو حسن سخن امروز «نظیری » ختم است
هرکه برهان طلبد قول تو برهان تو بس ۹