شماره ۱۹۵ - آمد دگر به صلح و در فتنه باز کرد

آمد دگر به صلح و در فتنه باز کرد
صلحی به مصلحت پی جنگ دراز کرد ۱

شد عمر و سرگرانی او برطرف نشد
بر من به قدر مرتبه عشق ناز کرد ۲

خود را به کام دشمن خود دید آن که او
با دوستان تغافل دشمن نواز کرد ۳

چشم طمع بدوز که از در قسمت کسان
هرکس گشود دیده به حسرت فراز کرد ۴

صد معجز از کرامت لعل تو دیده ام
از تو نمی توان به خطا احتراز کرد ۵

هرجای بینم از تو سزای پرستشی
در کعبه می توان به همه سو نماز کرد ۶

صوت من از ترانه ناهید برگذشت
شدی بلند مطرب حسن تو ساز کرد ۷

طبل وجود عیش «نظیری » به هم نزد
کوتاه دید مرحله خواب دراز کرد ۸