غزل ۲۰۷ - آن کژدم زلف تو که زد بر دل من نیش

آن کژدم زلف تو که زد بر دل من نیش
از ضربت آن زخم دل نازک من ریش ۱

آنجا که بود انجمن لشگر خوبان
نام تو بود اول و پای تو بود پیش ۲

بنگر که همی با من و با تو چکند چرخ
بر هر دو همی چون شمرد مکر و فن خویش ۳

هر شب که کند عشق شکیبایی من کم
هم در گذرد خوبی و زیبایی تو بیش ۴

ای روی تو قارون شده از حسن و ملاحت
از هجر تو قارونم و از وصل تو درویش ۵

خود چون بود آخر به غم هجر گرفتار
آن کس که به اول نبود عافیت اندیش ۶