شماره ۴۳ - هرگه رقم کنم به تو عذر گناه را

هرگه رقم کنم به تو عذر گناه را
ریزم چو خامه از مژه خون سیاه را ۱

شاید که شرم ذلت ما را گران خرند
آن جا که خرمنی است بها برگ کاه را ۲

مطرب ره سماع به آهنگ می زند
صوفی خانقاه غلط کرده راه را ۳

آن عارفان که در رمضان باده می خورند
بینند در زلال قدح عکس ماه را ۴

معراج ما نهایت افتادگی بود
در عشق قرب سدره بود قعر چاه را ۵

آن جا که بی تفاوتی وسع رحمت است
بدخواه انفعال دهد نیک خواه را ۶

عشق آمد و به خرقه پشمین فروختیم
تشریف شاه اکبر و عباس شاه را ۷

کردیم خاک مسکنت و نیستی به سر
تعظیم صدر و منزلت بارگاه را ۸

سرگشته اند خلق «نظیری » بیا که ما
روشن کنیم زمزمه خانقاه را ۹