خلاصه و رده‌بندی سنی
15+
شاعر در این بیت‌ها از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و بیان می‌کند که روز از روشنایی رخ معشوق و شب از تیرگی زلف او شکل گرفته است. عشق به معشوق، شاعر را چنان مست کرده که از گذر زمان (روز و شب) بی‌خبر است.
این شعر دارای مفاهیم عاشقانه و استفاده از استعاره‌های ادبی است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و مناسب مخاطبان با درک ادبی بالاتر است.
شماره ۱۳ - روز از رخ تو به روشنایی پیوست
روز از رخ تو به روشنایی پیوست
شب تیرگی از زلف تو آورد به دست ۱
زان کرد مرا عشق شب و روز تو مست
کز لشکر روز خود نمی دانم رست ۲
شب تیرگی از زلف تو آورد به دست ۱
زان کرد مرا عشق شب و روز تو مست
کز لشکر روز خود نمی دانم رست ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲ - گیرم که تو را نعمت صد پرویز است
گوهر بعدی:شماره ۱۴ - ای بی تو نخفته من شبی خواب دوست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
