شماره ۱۲ - گیرم که تو را نعمت صد پرویز است

گیرم که تو را نعمت صد پرویز است
بر آخور تو دویست چون شبدیز است ۱

تیزی مکن ار چه دولت تو تیز است
کاین گردش روزگار شور انگیز است ۲