بخش ۸۶ - آوردن عبدالله جعفر نامه ی امان از والی مدینه و نپذیرفتن آن حضرت

ازو نامه عبدالله نامدار
چو بگرفت بر باره گی شد سوار ۱

به همراه یحیی بپیمود راه
همی تا رسیدند نزدیک شاه ۲

چو بردند بر داور دین نماز
بدادنش آن نامه ی سر- فراز ۳

شهنشه چو آن نامه را باز خواند
ابا آن دو پاسخ بدین گونه راند: ۴

که من بار دیگر به سوی حجاز
نیایم ازین ره که پیش است باز ۵

به فرمان دادار پروردگار
در این راه گردیده ام رهسپار ۶

چو عبدالله ازشه بدین سان شنید
بزد دست و جامه به تن بردرید ۷

به زاری هر آنچش از ین ره سرود
بر داور دین نبخشید سود ۸

چو لختی زغم مویه و آه کرد
به ناچار از مویه کوتاه کرد ۹

دو نوباوه را خواند با اشک و آه
سپرد آن دو پورگرامی به شاه ۱۰

به ایشان سپس گفت آن پیر راد:
که ای نوجوانان فرخ نژاد ۱۱

یکی ژرف درگفت من بنگرید
مبادا ز پیمان من بگذرید ۱۲

شمایید در بند پیمان شاه
که تا جان نمایید قربان شاه ۱۳

بگفت این و آن هردو فرزند را
دو فرخنده شاخ برومند را ۱۴

گروگان عهد شهنشاه کرد
به فرمان شه رخ سوی راه کرد ۱۵

چو او رفت مویان ز درگاه شاه
بپیمود شه نیز ره با سپاه ۱۶

چو لختی خداوند دین ره برید
به سر منزل ثعلبیه رسید ۱۷