خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر از زاهدانی می‌گوید که ادعای عشق دارند، اما نشانه‌ای از عشق واقعی در آن‌ها نیست. سپس به تشبیه فاخته‌ای عاشق سرو می‌پردازد و فقدان آواز حزین و ناله‌هایش را یادآور می‌شود.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که درک آن‌ها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک دارد.
شماره ۲۰۸ - زاهد که ز عشق لافد آوازش کو
زاهد که ز عشق لافد آوازش کو
وز نرگس شوخی دل بیمارش کو ۱
چون فاخته گر شیفته سروقد بست
آواز حزین و ناله زارش کو ۲
وز نرگس شوخی دل بیمارش کو ۱
چون فاخته گر شیفته سروقد بست
آواز حزین و ناله زارش کو ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۷ - گر لاف ز عشق میزنی دردت کو
گوهر بعدی:شماره ۲۰۹ - هرگز غم یار را باغیار مگو
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
